اینورترها

اینورتر آن‌گرید فقط در حضور برق شبکه کار می‌کند و باتری ندارد: تمام تولید پنل به شبکه می‌رود. در قطعی برق، خاموش است. مناسب کسی که هدفش فروش برق یا کاهش قبض است، نه برق پشتیبان.

اینورتر آف‌گرید مستقل از شبکه کار می‌کند و همیشه باتری می‌خواهد؛ برای جایی که شبکه نمی‌رسد یا قطعی‌ها طولانی و مکرر است.

اینورتر هیبرید هر دو را انجام می‌دهد: با شبکه کار می‌کند، باتری را از شبکه یا خورشید شارژ می‌کند و در قطعی، بارهای انتخاب‌شده را نگه می‌دارد. گران‌تر از دو گزینه دیگر است اما تنها گزینه‌ای که هر دو مسیر را باز نگه می‌دارد.

توان نامی، باری است که اینورتر می‌تواند به‌طور پیوسته تأمین کند. توان لحظه‌ای (سرج)، جریانی است که برای چند ثانیه تحمل می‌کند — و همین عدد است که تعیین می‌کند سیستم هنگام استارت موتورها می‌ایستد یا نه.

پمپ آب، کولر گازی، کمپرسور و آسانسور در لحظه راه‌اندازی چند برابر جریان نامی خود می‌کشند. اینورتری که فقط بر اساس جمع توان نامی بارها انتخاب شده باشد، در ظاهر کافی است و در عمل با روشن‌شدن اولین موتور قطع می‌کند. سایزینگ درست، از بیشینه بار هم‌زمان به‌علاوه جریان هجومی سنگین‌ترین موتور شروع می‌شود.

این انتخاب معمولاً از قبل تعیین شده است: انشعاب برق شما و بارهایتان مشخص می‌کنند. خانه‌های معمولی تک‌فازند؛ آسانسور، پمپ‌های بزرگ، سردخانه و خطوط تولید سه‌فاز.

اگر فقط بخشی از بارها سه‌فازند، گاهی می‌توان بارهای حیاتی تک‌فاز را جدا کرد و با سیستم کوچک‌تری پوشش داد — که هزینه را به‌طور محسوسی پایین می‌آورد. این تصمیمی است که در بازدید سایت گرفته می‌شود، نه از روی کاتالوگ.

سه مشخصه هست که در مقایسه‌ی سریع دو اینورتر از قلم می‌افتد و بعداً خودش را نشان می‌دهد. اول، محدوده ولتاژ ورودی MPPT: تعیین می‌کند چند پنل را می‌توانید در یک استرینگ سری کنید، و ولتاژ پنل‌ها در سرمای زمستان بالا می‌رود.

دوم، بیشینه جریان شارژ باتری: اینورتری که توانش کافی است ممکن است باتری بزرگ شما را کند شارژ کند. سوم، سازگاری ارتباطی با BMS باتری، که بدون آن اینورتر وضعیت شارژ واقعی باتری را نمی‌داند.