باتری‌ها

عددی که روی باتری نوشته شده — مثلاً ۵ یا ۱۲ کیلووات‌ساعت — کل انرژی ذخیره‌شده در آن است، نه مقداری که می‌توانید بدون کوتاه‌کردن عمر باتری بردارید. آنچه واقعاً در دسترس شماست، حاصل‌ضرب این عدد در عمق تخلیه مجاز باتری است.

همین یک نکته باعث می‌شود دو پیش‌فاکتور با ظرفیت اسمی یکسان، در عمل دو چیز متفاوت باشند. وقتی دو پیشنهاد را مقایسه می‌کنید، عمق تخلیه مجاز را بپرسید و ظرفیت قابل استفاده را حساب کنید؛ مقایسه‌ی صرف عدد روی برچسب، مقایسه‌ی دو چیز نامربوط است.

باتری سرب-اسید ارزان‌تر خریداری می‌شود اما عمق تخلیه کمتری را تحمل می‌کند و سیکل عمر کوتاه‌تری دارد، یعنی برای رسیدن به همان ظرفیت قابل استفاده باید ظرفیت اسمی بیشتری بخرید و زودتر هم تعویضش کنید.

شیمی لیتیوم آهن فسفات (LFP) در برابر حرارت پایدارتر است، سیکل عمر بالاتری دارد و آب‌گیری و سرویس دوره‌ای نمی‌خواهد. برای باتری‌ای که هر شب شارژ و دشارژ می‌شود، این تفاوت تعیین‌کننده است؛ برای کاربردی که سالی چند بار استفاده می‌شود، کمتر خودش را نشان می‌دهد.

دو عدد را جدا حساب کنید. اول: چند کیلووات‌ساعت باید از روز به شب منتقل شود — این را از روی قبض و الگوی مصرف شبانه خانه به دست می‌آورید. دوم: در قطعی برق چه بارهایی و چند ساعت باید روشن بمانند — این را از فهرست بارهای حیاتی.

عدد بزرگ‌تر، ظرفیت قابل استفاده‌ی موردنیاز شماست. ظرفیت اسمی از روی عمق تخلیه از آن به دست می‌آید، نه برعکس. اگر کسی بدون دیدن قبض و بدون پرسیدن فهرست بارها ظرفیت پیشنهاد داد، آن عدد حدس است.

باتری و اینورتر باید از نظر ولتاژ کاری با هم بخوانند، و برای اینکه اینورتر بتواند وضعیت شارژ و دمای سلول‌ها را بخواند، سیستم مدیریت باتری (BMS) باید پروتکل ارتباطی مشترکی با آن داشته باشد.

بدون این ارتباط، سیستم کار می‌کند اما کورکورانه: اینورتر نمی‌داند باتری چقدر شارژ دارد و محافظت‌ها را بر اساس ولتاژ تخمین می‌زند. هنگام خرید جداگانه‌ی باتری و اینورتر، این سازگاری را قبل از سفارش تأیید کنید.